#31 Smeltpartij

De ijsjes hielden hun lichamen dicht op elkaar. Bibberend van angst.

Het was het idee van de oudste, meneer Ko IJs. Zijn citruszweet begon al te dampen toen ze uit de vriezer werden gehaald. Hij schoot meteen in actie. ‘Saar, Fram, druk snel tegen me aan!’ 

Het maakte Fram boos. ‘Wat doe je? Hou die limoenstank bij mij weg.’ Ze streek de zurige drab van haar zachte roze huidje.

‘Hij heeft gelijk,’ sprong Saar bij. Haar gezicht begon te zwellen en vuurrode druppels spoten uit haar poriën. ‘Ik zie de kassa, we worden gekocht.’

Vanuit het winkelmandje tuurden ze door de kieren van hun verpakking. Twee reusachtige ogen van een mensenkind gluurden terug.

‘Help!’ riepen Fram en Saar en ze vluchtten in de armen van meneer Ko IJs. Zijn bibberen zwakte af. Er verscheen zelfs een glimlach op zijn gezicht en die werd nog breder toen de kofferbak van een SUV open ging. 

‘Kom maar meiden, dichter op elkaar. We moeten de rit doorstaan.’ De klep ging dicht. Fram boog ongemakkelijk haar lichaam in het donker. Ze probeerde te manoeuvreren zodat Saar bij Ko lag en niet zijzelf.

Saars beide benen klemden om Ko en ze giechelde. ‘Mag ik van jou proeven? Dan mag jij van mij.’

Ko deed weinig moeite om te verbergen dat hij het prima vond het zoete sap van Fram te proeven, en zij was verrast door zijn frisse scherpe tonen.

‘Getver, hoe lang duurt dit kleffe gedoe?’ zei Fram. ‘Straks plak ik ook nog vast.’

‘Ik heb van andere ijsjes gehoord dat het een uur kan duren,’ zei Ko. ‘We moeten echt dicht op elkaar blijven.’

Fram probeerde verder weg te kruipen maar boodschappen drukten op haar rug. De ijskristallen van Ko prikten inmiddels in haar lijf. Ze deed een gebedje dat het snel afgelopen zou zijn.

Het hielp. De klep ging omhoog en een fel licht scheen in hun ogen. In een tas werden ze een huis binnengedragen en voor de koelkast gezet. 

Ze voelde een vleugje koude lucht langs hen stromen, maar het bereikte ze nauwelijks. Eerst ging nog een prei de koelkast in, en daarna een pak melk en een bakje champignons. Saar keek er weinig naar om. Ze smolt lekker tegen Ko aan en likte af en toe wat druppels van hem weg.

‘Hoeveel langer duurt dit nog?’ klaagde Fram, maar slikte die woorden halverwege in. Net op dat moment zag ze weer de twee grote kinderogen. 

Een zware mensenstem klonk door de keuken. ‘Neem de Framboos maar eerst, die andere twee zijn al helemaal zacht.’

Fram werd weggerukt van Ko en Saar. Zij verdwenen in het vriesvak waar hun kleffigheid zou kunnen samengroeien tot een kleurrijke klomp. Ze keek de twee na en dacht dat ze misschien toch wat meer had willen proeven.