Valse hoop

'He Carla, kijk nou hier.' Cora trapt met een knal de woonkamerdeur open en houdt een stoffige trouwjurk omhoog. Carla kijkt van haar zus naar de jurk. Er hangt een grijze waas over het sierlijke tule en chiffon. Onder het schootje zit een winkelhaak.
'Mams trouwjurk. Lag achter een schot op zolder.'
 'Wauw.' Carla duwt de la waarvan ze de inhoud aan het sorteren was opzij en springt op van de vloer. Ze neemt de tere stof in haar handen en kijkt haar zus met wijd opengesperde ogen aan.

'Heb je ook iets van hem gevonden?' 
'Nee,' antwoordt Cora kortaf. 'Ik zoek er ook niet naar. Wat heeft het voor zin?'
Ze trekt zachtjes aan de jurk zodat Carla loslaat en kucht als grijze wolkjes eruit omhoog dwarrelen. 

'Twijfel jij nooit? Ze moet toch iets van hem bewaard hebben.’
Carla schudt haar hoofd terwijl ze de jurk over een stoel hangt en aan tafel gaat zitten. 
'Nee, waarom zou ze? Die hufter. Ik snap niet dat jij er zo mee bezig blijft. Laat het toch los.’ 
Haar wijsvinger glijdt over de kring in de kersenhouten tafel. Zwijgend kijkt ze naar de wit uitgeslagen plek op de trots van haar moeder. 
‘Sowieso, Cora, hoe vaak hebben we vroeger al niet alles overhoop gehaald.' 
'Nou deze had ze anders ook goed verstopt,’ zegt Cora en neemt de trouwjurk van de stoel. Ze wil hem naar haar schouders brengen,  maar de jurk blijft haken tussen de spijlen in de rugleuning.

‘Er zit iets in die jurk,’ zegt Carla en wijst naar iets hoekigs onder het schootje, in de buurt van de winkelhaak. Cora buigt over de stoel en bekijkt de situatie van dichtbij. 
‘Er zit iets tussen de bovenjurk en onderjurk.’ Voorzichtig duwt Cora de jurk tussen de spijlen door. Legt hem op tafel en tilt de stof op waar hij gescheurd is.  Carla leunt ver over de tafel.
‘Wat is het?’
‘Hoe moet ik dat nu weten? Jij hangt er met je neus voor. Zeg jij het maar.’ 

Cora  houdt het gat open. Carla kijkt naar binnen.
‘Papier. Het lijkt op een brief.’
Carla steekt behoedzaam twee vingers in het gat. De stof scheurt verder in. Tussen haar wijsvinger en middelvinger trekt ze een vergeelde envelop naar buiten. De zussen kijken elkaar aan. Beide herkennen meteen het handschrift van hun moeder. 

Aan: Dhr. H. Jans
Lindelaan 8
Oost zwalum

‘Dichtgeplakt en zegel erop,’ zegt Cora. ’Waarom niet verzonden?’
‘Ken jij een Jans?’
Cora humt ontkennend.
‘En waarom heeft ze die verstopt in haar trouwjurk?’

‘Maken we hem open?’ 
‘Natuurlijk,’ antwoordt Cora resoluut en staat al op om een briefopener te zoeken. Even later zit ze met twee volgeschreven velletjes in haar handen en kijkt naar de aanhef.  Ze slikt en leest voor:

‘Lieve Harm’ mijn liefste.’ 

‘Een liefdesbrief,’ giechelt Carla. Staat er een datum in?’
‘6 mei 1966.’
Carla rekent terug. ‘Dan was mam net twintig’. 
‘En wij iets ouder dan een jaar, ‘ vult Cora aan. Ze hapt zichtbaar naar adem. Carla schuift haar stoel wat dichter bij Cora en legt een hand op haar bovenarm.
‘Ga verder.’

‘Ik weet niet of ik hier goed aan doe. Ik had je veel eerder moeten schrijven, maar ik kon het niet opbrengen. Nu vind ik dat je moet weten dat…’

Cora slaat een hand voor haar mond.  Haar ogen vliegen over het papier.
‘Wat? Wat moet hij weten?’ dringt Carla aan.Cora antwoordt niet.  Draait de pagina om, leest en begint te snikken. De brief valt uit haar handen. Carla raapt hem op en kijkt haar zus niet begrijpend aan. 

‘Pa is niet…hij is onze…waarom heeft mam..?’ 
‘Ik versta je niet met dat gesnotter,’ fluistert Carla en raapt de brief op. Ze zoekt in haar tas naar een leesbril en zet die met trillende handen op. Hardop gaat ze verder waar Cora gestopt is.

‘Ik vind dat je moet weten dat jij vader bent van een tweeling.’ Ze kijkt op naar Cora die nog heviger begint te huilen. Ze laat de brief zakken en wrijft met een hand over haar voorhoofd.

Dan staat ze op en begint door de kamer te ijsberen. Ze stapt over half ingepakte dozen, stapels papier, stof, hout, schopt tegen een stapel oud speelgoed. Een pop maakt een boogje door de kamer en landt boven op een porseleinen vaas die in scherven uiteen valt op de granieten vloer.

‘Carla!’
Carla draait zich om naar Cora, opent haar mond maar sluit hem meteen weer en gaat op een stapel dozen zitten. 
Ze leest verder.  

‘Twee meisjes. Cora en Carla. Coca. Weet je nog onze eerste ontmoeting? Je wilde je bijna omdraaien toen ik zei dat ik een Pepsi-meisje was.’

‘Ze was gek op coca cola,’ mompelt Cora met een frons in haar voorhoofd. Carla knikt en leest met ingehouden adem stilletjes verder. Als ze de brief uit heeft, staat ze op, loopt wankelend naar Cora en pakt haar handen vast. Zwijgend zitten ze tegenover elkaar. Cora draait nerveus haar ketting om haar hand. Carla wipt op de topjes van haar tenen, haar rechterbeen op en neer.

‘Pa…,’ doorbreekt Cora de stilte.
‘Was niet onze vader,’ vult Carla aan. ‘Waarom heeft mam hem dat wel  verteld, maar deze brief niet verzonden?’
‘En waarom heeft ze het al die tijd verzwegen voor ons?Carla pakt de brief weer op. Haar stem trilt als ze een passage uit de brief  voorleest. 

‘Vlak nadat jij naar Friesland was vertrokken, ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik had het je misschien meteen moeten laten weten, maar ik kon het niet Harm. Maurice wist het niet. Toen hij erachter kwam, sloegen bij hem de stoppen door.’ 

‘Daarom is hij weggegaan,’ zeggen ze bijna gelijktijdig.
'Ik trek dit niet.’ Cora staat op en loopt naar de kast. De sterke drank is nog niet ingepakt.
‘Jij ook?’
‘Het is pas elf uur.’
‘Kan mij het schelen,’ antwoordt Cora en schenkt voor zichzelf direct een tweede glas in. Carla bijt op haar nagels. Ze merkt niet dat een velletje los gebeten heeft. 
'Dan doe maar.’

‘Zou hij nog leven?’ Carla kijkt opeens met een glinstering in haar ogen naar haar zus. Die trekt haar schouders op. 
‘Ga je nu ook nog naar hem op zoek? Is een verloren vader niet genoeg?’
‘Hij wist niet van ons.’ 
‘Doe niet zo dom. Waarschijnlijk leeft hij ook niet meer.’

Carla pakt haar mobieltje en opent Google Maps. Ze legt de telefoon tussen hen in op tafel en tikt het adres in. Cora kijkt met een schuin oog mee. Als de blauwe lijn van een route zichtbaar wordt, sist ze: ‘valse hoop,’ en schuift met een stuurse beweging haar stoel bij.