Hete lucht

Het was me gelukt – met een bijna bovenmenselijke wilskracht, al zeg ik het zelf – me uit mijn stoel te bewegen. Een zweetdruppel gleed over mijn gezicht, vlak voor mijn oor langs.
‘Wil nog iemand iets?’
Zus wilde een ijsje, neef Bas nog een flesje water.
Ik liep naar binnen, waar een zware hitte bezit had genomen van het huis. Ik pakte waar ik voor kwam en ging snel weer naar buiten.
Zus hees haar arm loom omhoog om het ijsje aan te pakken.
Bas blies lucht tussen zijn lippen naar buiten en opende het blikje frisdrank.
Het was moeilijk om nog normaal na te denken.
‘Die gekken hiernaast zijn gewoon aan het voetballen,’ zei Bas.
Ik hoorde inderdaad een bal stuiteren.
‘Niet goed snik,’ zei mijn zus terwijl ze het ijsje ontdeed van de plastic verpakking.
‘Sstt,’ siste ik, ‘niet zo luid. Je weet toch wie daar wonen.’
‘Ach,’ zei Bas, met een wegwerpgebaar.

Op dat moment kreeg hij een bal tegen zich aan, die via zijn schouder zo het geopende blikje uit zijn hand tikte.
Bas vloekte luid en zond een aantal ziektes terug de schutting over.
‘Wat zeg jij daar?’ was het antwoord. Voetstappen, een poortdeur die openging, meer voetstappen. En opeens stonden een aantal leden van de lokaal beruchte familie Stam in onze achtertuin.
Ik stond snel op: ‘Hier jongens, hier is jullie bal terug!’
‘Wie riep dat net? Dat scheldwoord?’
We keken elkaar geschrokken aan. Ik kende de jongen niet, waarschijnlijk een neef van de buurman of zo.
‘Mijn pa is onlangs overleden aan die ziekte ja, dus het is heel kwetsend als je dat gewoon hier roept!’
‘Sorry jongens,’ zei ik. ‘Ik ben het mijn neef vergeten te vertellen. Die wist het niet. We zullen erop letten, oké?’
De jongen bleef boos kijken.
‘En hij woont hier ook helemaal niet hoor. Hij komt hier bijna nooit.’
Het conflict stond op het punt uit te breken. De zon brandde op mijn armen en nek.
Zus sprong tussenbeide en duwde haar ijsje in de mond van de jongen.
‘Krijg je een ijsje om het goed te maken, Siebe, oké?’
Ik kon mijn lachen niet inhouden, hoe die jongen daar stond met het ijsje in zijn mond.
De jongen, Siebe, groette mijn zus. Zijn woede was verdampt. ‘Is goed,’ zei hij en nam het ijsje aan. De Stammetjes verdwenen.
‘Ken je hem?’ fluisterde ik tegen mijn zus. Ze glimlachte alleen.
Wij zakten weer in elkaar op onze stoelen.
‘Laten we komende keren bij jou afspreken. Tot de hitte wat uit de lucht is.’